Meer dan tien jaar op de teller, vier jaar stilte, en een nieuwe blik op de wereld…

Waar was ik?

Als je door de archieven van deze site bladert, vind je artikelen van meer dan tien jaar geleden: verhalen geschreven door een jongere versie van mezelf. Vier jaar geleden werd het echter plotseling stil rond de ‘Publiceer’- knop van deze blog.

Het leven gebeurde, prioriteiten verschoven en ik ruilde mijn toetsenbord tijdelijk in voor het hier en nu. In 2022 verhuisden we opnieuw. We bleven in dezelfde buurt in Virginia, maar kochten dit keer een huis. Jawel, we zijn nu de trotse bewoners van een typisch Amerikaans houten huis!

In 2023 werd ik voor de tweede keer mama, van een meisje deze keer. Die eerste momenten met mijn wolk van een baby waren helaas minder onbezorgd door medische problemen bij mezelf, die bleven aanslepen tot midden 2024. Enkele kleine grote gebeurtenissen in een bewogen tijd. Maar in het midden van dat alles ben ik nooit gestopt met reizen. Alleen deelde ik dat niet meer hier.

Waarom klik ik nu weer op die knop?

De kriebel om te delen is nooit weggegaan, het is simpelweg geëvolueerd. En hoewel er hier geen beweging meer was, was dat op andere plaatsen wel nog het geval: op Instagram, via Facebook, via e-mail of gewoon in persoon. Ik krijg nog steeds dezelfde tien-meest-gestelde-vragen-over-Amerika als tien jaar geleden. Het begon me echter te storen dat ik mensen naar oude blogposts moest sturen die niet meer up-to-date waren. (Nu wel! Klik maar en lees hem straks na dit artikel. Check ook de nieuwe bonus onderaan!) Voor ik het wist, vertelde ik honderduit of zat ik op instagram alweer over mijn berichtlimiet.

Bij deze wil ik mijn trouwe lezers dan ook bedanken voor het vertrouwen en de loyaliteit. Altijd leuk om een berichtje te ontvangen, of het nu een reisvraag is, of gewoon een “Hallo”.

Toen één plus één vier werd.

Als je er vanaf het begin bij was, kende je me als de au pair en backpacker in Australië. Het meisje dat alleen naar Cambodja en Bali trok, voor het hip was. Je leefde mee met mijn liefde voor mijn thuisstad Gent en je sprong mee in het diepe, toen ik naar de andere kant van de Atlantische Oceaan verhuisde.

Vandaag is de bagage wat zwaarder – en nee, dat ligt niet alleen aan mijn collectie schoenen. Het tempo ligt een tikkeltje lager, en de ‘planning’ draait meestal om het vinden van de beste lokale speeltuinen.

Reizen met een 2-jarige en een 5-jarige is een wereld van verschil vergeleken met mijn versie uit 2013. Het gaat minder om: “Wat kan ík hier allemaal zien en doen?”, en meer om: “Hoe kunnen we deze plek door hún ogen beleven?”. Het dwingt je om met een nieuwe blik naar de wereld te kijken.

Ik heb altijd gezegd dat ik het reizen niet zou laten voor mijn kinderen, en dat doe ik dus ook niet. Maar laten we eerlijk zijn: reizen met kinderen is vaak chaotisch, en vermoeiend. Het is anders. De keren dat je dan toch zonder je kinderen op stap bent, komt er extra veel planning bij kijken en ben je vaak in tweestrijd. Want hoewel iedereen goed gebruik kan maken van wat ‘me-time’, of een romantisch uitje met je partner… Is het kunnen delen van nieuwe ervaringen met je kinderen één van de mooiste, meest belonende dingen die er zijn.

Wat kun je nu verwachten?

Dus, wat gebeurt er met deze blog?

Een woordje aan jullie

Of je nu al tien jaar meeleest of deze site vandaag pas ontdekt: bedankt dat je er bent! De wereld ziet er nu anders uit, maar ik kan niet wachten om hem aan jullie te laten zien!

Waar zullen we als eerste naartoe gaan?

Laat in de reacties weten welke post je graag als eerste zou willen zien verschijnen!