We zijn nauwelijks goed en wel geland op Honolulu of we krijgen meteen een typisch fenomeen van Hawaï te zien: een bonte dubbele regenboog. De motregen doet deugd in het zwoele weer. Het is de perfecte ‘aloha’ van het eiland O’ahu na een lange vlucht vanuit Virginia met een tussenstop in Seattle; alsof het eiland ons een knipoog gaf. We haalden onze Ford Mustang Convertible op, gooiden het dak open en reden rechtstreeks naar het hart van de stad.
- Onze versie van romantiek
- Eén Eiland, Drie Totaal Verschillende Werelden
- Tropische vibes met een Amerikaans randje
- Zweet, Claustrofobie en Hoogtevrees: De Hikes
- Groene Oases, Tempels en E-Bikes
- Postkaart- stranden en Zeeschildpadden
- Eten op Hawaï: Een explosie van smaken
- Onverwachte gelukjes
- Hawaï met of zonder kinderen?
- Nog één laatste Aloha
De wagenparken van de lokale autoverhuurders staan vol met Mustangs en andere cabrio’s. Het is één van de meest gegeerde wagens voor koppels die een romantisch uitje willen beleven op Hawaï (en gelukkig ongeveer dezelfde prijs is als een andere gewone wagen).
Weet wel dat als je met deze auto op het eiland rondrijdt, de locals sowieso weten dat je een toerist bent. Het is namelijk niet meteen de meest praktische wagen en het eilandweer is niet lief voor de vaak stoffen daken en het mechanisme ervan.
Zo is onze Ford ook een iets ouder model en moeten we telkens nadat we het dak terug gesloten hebben, handmatig de kleine zijruitjes naar boven trekken opdat de wagen goed zou afgesloten zijn, maar dat nemen we graag voor lief. Het is heerlijk rijden op één van Hawaï’s grotere eilanden met de wind door ons haar en de zilte zeelucht in de neus.
Onze versie van romantiek
Een kleine disclaimer vooraf: verwacht in deze reisblog geen zeeën van rozenblaadjes op bed of stijve diners bij kaarslicht. Onze versie van romantiek is samen puffend een krater beklimmen, schouder aan schouder snorkelen en de lekkerste poke delen op het balkon tijdens zonsondergang (oké, dat laatste is toch echt wel romantisch, niet?).
We genoten absoluut van luieren op het strand of een boek lezen aan het zwembad, maar we kunnen simpelweg niet lang stilzitten. Door samen actief te zijn en nieuwe avonturen te beleven, connecteren we pas écht en leren we elkaar nóg beter kennen. Echt waar, ik kan het elk koppel aanraden.
Bovendien namen we overal uitgebreid de tijd voor; nergens aten we ‘snel-snel’. En geloof me, ook een uitgebreid, traag ontbijt (zeker met een mimosa erbij!) is ontzettend romantisch. Het was een reis met oprechte tijd voor elkaar, iets wat in de dagelijkse drukte met twee jonge kinderen wel eens naar de achtergrond verdwijnt.
Eén Eiland, Drie Totaal Verschillende Werelden
Hawaï is een archipel met wel honderden eilandjes. Er zijn acht grote ‘hoofdeilanden’. De hoofdstad Honolulu, vind je op het eiland O’ahu.
O’ahu, vaak “The Gathering Place” genoemd, is geen ééntonig eiland. Sterker nog, het voelt alsof je meerdere vakanties in één stopt, afhankelijk van waar je je bevindt.
Het zuiden, met de bruisende metropool Honolulu en Waikiki, is waar het allemaal gebeurt. Denk aan eindeloze rijen palmbomen, luxewinkels, historische hotels, toprestaurants en een leuke (maar best drukke) stadsenergie.
Rijd je echter de bergketen over naar de Windward Coast (de oostkust), dan stap je letterlijk een andere wereld binnen. Dit is het weelderige, groene Hawaï vol dramatische bergkammen, botanische tuinen en kalme, paradijselijke stranden zoals Kailua.
Helemaal bovenaan vind je de befaamde North Shore. Verruil de luxe resorts voor een relaxte surfer-hippie-vibe, kleurrijke foodtrucks langs de weg, wilde golven en zeeschildpadden.
Elke regio heeft zijn eigen hartslag en microklimaat, de moeite om te ontdekken dus!
Kies je ervoor om enkel in Waikiki te blijven, dan kun je perfect te voet of met het openbaar vervoer overal terecht. Wil je echter meer van het eiland ontdekken, dan is een auto aangeraden. Omdat de bergen het eiland eigenlijk in twee splitsen en je niet zomaar van A naar B kan rijden, is het belangrijk om je uitstapjes slim te combineren opdat je optimaal kan genieten van O’ahu.
Tropische vibes met een Amerikaans randje
Het is niet mijn eerste bezoek aan het eiland, maar toch voelt het opnieuw wat bizar aan. Je hebt enerzijds het duidelijke, tropische eiland-gevoel door het zonnige weer, de palmbomen en kleurrijke beplanting. Maar je bent ook nog duidelijk in de Verenigde Staten van Amerika, te zien aan de gele streep die de weg in tweeën verdeelt, de 7-Elevens, Starbucks en Taco Bell-ketens en natuurlijk de Amerikaanse vlag die overal hangt te wapperen.
Een vreemde gewaarwording, want een vakantie op een tropisch eiland associeer ik altijd met onverstaanbare talen en nieuwe winkel-logo’s die ik nog nooit eerder zag. En dan duiken de typische Hawaïaanse woorden en gewoonten op… en heb ik tóch het gevoel dat ik overal zou kunnen zijn behalve de VS.
De avond valt en wanneer we bijna ons hotel bereiken, zie ik de beroemde Aloha Tower oplichten. Hoewel hij sinds de pandemie gesloten is, gaf het zicht van O’ahu’s eigen ‘Statue of Liberty’ me een geruststellend gevoel.
We checken in bij de Hilton Vacation Club The Modern, waar we begroet worden met een lei, de traditionele bloemenkransen. Enorm cliché, maar ik vind het stiekem wel leuk. Vanaf ons hoekbalkon hebben we een prachtig dubbel uitzicht: de twinkelende lichtjes van de haven én het verlichte zwembad. The Modern is een rustige oase in Waikiki. Het heeft o.a. een supergezellige buitenbar, en vormt de perfecte, kalme uitvalsbasis voor ons tweeën.
Zweet, Claustrofobie en Hoogtevrees: De Hikes
Omdat we deze keer zonder kleine kinderen reisden, was er ruimte voor actie. Ook altijd last van jetlag? Dat hoeft echt geen nadeel te zijn. Tegenwoordig ben je verplicht online een tijdslot en parking te reserveren voor Diamond Head. De eerste dag was helaas al volzet, maar de volgende dag kon ik het vroegste uur kiezen opdat we een zonsopgang konden zien.
We sliepen ietsje langer uit dan verwacht, waardoor we de zonsopgang net gemist hadden, maar de kleuren in de lucht leken nog steeds geschilderd te worden in tinten rood en paars.
De hike naar de top van de krater is gevarieerd maar pittig, vooral de lange tunnel vond ik heftig. Hij was benauwd, donker en liep ook nog eens steil omhoog waardoor de zuurstof schaars leek. Ik werd er zelfs even overvallen door claustrofobie.
Gelukkig zijn er uitkijkplatformen en de oude bunker bovenaan om even op adem te komen.
Het uitzicht bovenop is de strijd absoluut waard, net als de ijskoude Dole pineapple whip bij de foodtruck die me beneden stond op te wachten.
De échte fysieke uitdaging was echter Koko Crater Hike. Je klimt in één rechte, moordende lijn naar een bunker op de top van de krater, via een oud bevoorradingsspoor met versleten houten dwarsbalken. ’t Ventje stapte dapper door naar de top, ondanks zijn hoogtevrees.
Ik strandde halverwege; de gedachte dat ik als onhandige klauteraar ook nog naar beneden moest, werd me plots te veel. Gelukkig was ook het zicht halverwege al dik de moeite!
Gelukkig is zelfs halverwege het zicht al prachtig!
Nadat ’t Ventje de bunker was opgeklauterd, en erna als een snelle behendige eekhoorn naar beneden hopte, was hij zelfs zo lief om na zijn eigen overwinning terug naar boven te klimmen om mij veilig naar beneden te loodsen.
De perfecte beloning voor deze stevige work-out? De Leonard’s Malasadamobile met warme, in kaneel gedopte Hawaïaanse donuts. Je kunt de malasadas ook met allerlei vullingen krijgen, zoals passievrucht, kokos, macadamianoten of een gele crème. Stuk voor stuk overheerlijk!
Groene Oases, Tempels en E-Bikes
Naast actie zochten we vooral het slow travel gevoel op in de indrukwekkende natuur. Zo brachten we een ochtend door in de Ho’omaluhia Botanical Garden. Zelfs in september, wanneer er minder bloemen bloeien, is de dramatische schaal en de felgroene kleur van de Koolau Mountains die uit de mist opdoemen ronduit verbluffend.
We bleven vooral in de Mustang en genoten van een rit door de koele bergen met het bladerdak boven onze hoofden. Hier en daar stapten we uit voor een kleine wandeling tussen het groen en om te genieten van het weidse panoramisch uitzicht.
Van de natuur gingen we naadloos over op cultuur bij de Byodo-In Temple, die genesteld in de bergen zit. De gong die om de zoveel tijd slaat, de koikarpers die in de vijver zwemmen en de wierrook die om je heen danst… Je waant je er zo in Japan. Een korte, maar vredige stop.
Hoewel de Kualoa Ranch gigantisch en toeristisch is, was onze E-bike tour door de Kaʻaʻawa Valley een onbetwistbaar hoogtepunt. Kualoa Ranch is niet alleen een operationele boerderij, maar biedt op hun domein ook allerlei tours aan, van paardrijden tot zipline, je hebt het er allemaal. De meest populaire tour is de UTV-buggy’s tour. Hier dicteert echter de groep het (slakken)tempo, dus wij kozen de E-mountainbike voor meer vrijheid.
We selecteren het laatste tijdslot om de hitte te vermijden, precies wanneer de zon dramatische schaduwen wierp over de immense bergkammen. Het duurt niet lang voor we begrepen waarom net deze vallei zo vaak gebruikt wordt als decor van films en series zoals Jurassic Park en Lost. Het was alsof je terug in de tijd werd gekatapulteerd. Fietsen met de wind door onze haren en dan deze achtergrond. Een absolute aanrader!
Hier en daar liggen zelfs nog enkele filmrekwisieten, zoals deze beenderen uit Jurassic Park.
Postkaart- stranden en Zeeschildpadden
Tijdens onze roadtrips met de open Mustang langs de Windward coast, stopten we bij de golven van de beetje verborgen China Walls, Lanai’i Lookout en de Halona Blowhole (wat me weemoedig deed denken aan The Great Ocean Road in Australië). Het geluid van de golven die tegen de rotsen inbeuken en het prachtige turqouise water; ik kon ernaar blijven kijken.
Waikiki is niet voor niets het meest populaire strand van O’ahu. Ja, het is er toeristisch, maar het is een lang en breed stuk wit zand met niet alleen zicht op het water, maar ook op Diamond Head. Vlakbij Hilton Hawaiian Village is er zelfs de Hilton Lagoon waar kinderen veilig kunnen ploeteren en waar je datzelfde zicht hebt. Ik vond het er heerlijk wandelen vroeg in de ochtend met mijn jetlag-hoofd, toen het strand nog moest ontwaken en de parasols werden klaargezet.
Onze favoriete strandontdekking was echter Kailua Beach: het was alsof we de jackpot wonnen. Prachtig appelblauwzeegroen water met niet al te grote golven? Check! Mooi, proper wit strand? Check! Bomen voor wat natuurlijke schaduw? Check! Faciliteiten zoals douches en wc’s in de buurt? Check! Ruime parking en/of gratis straatparkeren vlakbij? Check! Rondscharrelende hanen die je het gevoel geven in de film Vaiana te zitten? Eh, … check?! Gewoonweg dé reden waarom je naar Hawaï komt.
Op het strand van Shark’s Cove was het ook leuk vertoeven, al moet je hier niet komen voor een traditioneel dagje strand. Dit is dé plek voor snorkelliefhebbers. Het kan wat intimiderend zijn door de scherpe rotsen, maar eigenlijk is dit zelfs een ideale plek voor beginners. De baai is niet zo diep en als je weet waar je moet zijn, stoot je voor je het weet op een gigantisch natuurlijk aquarium.
Wij huurden onze snorkelspullen bij de North Shore Surf Shop. We kregen er, aan de hand van een grote satellietkaart, een snelcursus over de beste plekjes en hoe je de makkelijke ‘instap-geulen’ bereikt om scherpe rotsen en zee-egels te vermijden. Zonder deze tips hadden we vast en zeker nooit de ontzaglijke zeeschildpad gespot!
Eten op Hawaï: Een explosie van smaken
Eten op O’ahu is een cultuur op zich: van traditionele Loco Moco en verse poke tot dampende malasadas als beloning na een zware hike. We hebben onze smaakpapillen schaamteloos verwend tussen de foodtrucks en soms wat verscholen restaurants.
De perfecte start van de dag
Mimosa’s, Manoa French Toast, Eggs Benedicht met Taro-broodjes
en een heerlijke Aloha-koffie.
Terwijl Waikiki net wakker werd, deden we een ochtendwandeling langs het strand.
Via een zijstraatje belandden we op Kalākaua Avenue, dé winkelstraat van Waikiki. Die loopt vrijwel parallel met het strand. De grootse promenade brengt je langs de meest historische hotels, funky restaurants en designerwinkels.
Nog een zijstraatje brengt ons naar onze ontbijtplek. Was ik niet getipt, dan was ik er waarschijnlijk zo voorbijgelopen. Niet super opvallend, niet erg groot ook. Al zag het er wel leuk uit.
Het was al gezellig druk bij Heavenly Island Lifestyle. Ergens waren we onze jetlag dankbaar, anders hadden we vast wat langer moeten wachten op een plaatsje.
Op mijn kopje koffie staat ‘Heavenly’, een knipoog naar de naam van de zaak, maar de koffie smaakte écht hemels! Ik geniet met mijn ogen dicht van de koffie en de warme sfeer in het restaurant. Wanneer ik mijn ogen open, zie ik vanbinnen in mijn kopje het woord ‘Aloha’ verschijnen. Van een ‘goeiemorgen!’ gesproken!
’t Ventje at de Local Eggs Benedict met lilikoi-boter en een verrassend donkerpaars broodje met een zoete en nootachtige smaak: een taro-muffinbroodje. Mijn Manoa Honey French Toast met biologische vanille en vers fruit was pure perfectie. Lang geleden dat ik nog zo’n heerlijke, intense honing proefde!
(Tip: check of je hotel korting aanbiedt, iets wat wij helaas vergaten en ons anders hier 10% korting had opgeleverd!)
Heerlijk comfortfood met de beste Moco
Onze culinaire aftrap van deze reis begon meteen op avond één in Chinatown. We doken Lucky Belly in voor de knapperige Crispy Duck Tacos. De lekkere krokante eend deed ons al verlangen naar meer, zó goed was het hapje. ’t Ventje ging voor de reusachtige Beast Bowl (borststuk, ribbetjes en ossenstaart-wontons, geserveerd met o.a. taugé, wakame en een zachtgekookt eitje).
Al moet ik toegeven dat de tacos al best vulde, waardoor ik mijn hoofdgerecht helaas niet op kreeg: de Lobster Moco. Het was hier dat we voor het eerst de Loco Moco ontdekten, een typisch, hartig Hawaïaans gerecht.
Gezellige bistro-sfeer met leuke kunst aan de muur, en de reusachtige Beast Bowl met wontons en zachtgekookt ei.
De basis van een klassieke Loco Moco is witte rijst, bedekt met een hamburger, een gebakken ei (meestal een spiegelei). Het geheel wordt overgoten met een rijke, bruine jus. Vaak hét comfortfoodgerecht bij uitstek in Hawaï.
Normaal met een burger geserveerd, maar nu dus met kreeft. Wat een smaakbom! Het voelde letterlijk als thuiskomen.
Later tijdens de trip vonden we bij Goofy’s (genoemd naar de surfhouding, niet de Disneyhond!) de meer traditionele versie, perfect als stevige lunch tussen het rondtoeren door. Ook hun Green Spaghetti was heerlijk!
Geen Hawaï zonder poke
Wie eten op Hawaï zegt, zegt poke! ‘Poke’ betekent in het Hawaïaans letterlijk ‘in plakjes snijden’, dit van rauwe vis. Een beetje zoals sushi dus.
Oorspronkelijk stond vooral de vis in de kijker met enkel wat zeewier of nootjes toegevoegd en wat saus. Intussen is door de populariteit in het Westen de ‘poke bowl’ goed gekend, waarbij naast rauwe vis allerlei groenten, fruit en rijst of quinoa wordt toegevoegd. Naast de traditionele vis zoals tonijn of zalm, zijn er zelfs al varianten van kip of andere proteïnen te vinden. Ik kan de poke bowls wel smaken, al vind ik ze wel nog steeds het lekkerst met rauwe vis.
Van bij de supermarkt om de hoek of in een chique restaurant, ze serveren het in Hawaï zowat overal. Niet allemaal even top, maar de lekkerste poke vind je vaak op de meest onverwachte plaatsen.
Ook onze favoriet had ik zonder tip nooit gevonden: Ohana Poke House. Van de tonijn tot de avocado, alles smaakte zo puur. Het was lang wachten op de bereiding, maar het loonde de moeite. We genoten extra van deze meeneem-poke op ons balkon tijdens het wekelijkse (korte) vrijdagavond-vuurwerk van Hilton.
Onverwachte gelukjes
We raakten per ongeluk vast in een gigantische bloemenparade! We keken onze ogen uit naar de Pa’u riders te paard en wagens bekleed met duizenden tropische bloemen. Bleek dat deze ‘Aloha Festivals Floral Parade ‘ al bijna aan zijn tachtigste editie toe is! Mocht je O’ahu dus eind september bezoeken, mis dit festival dan niet!
Een ander toevallig gelukje vonden we bij “The Grove” in het Royal Hawaiian Center. Wat misschien klinkt als een tourist trap, veranderde met fonkelende lichtjes en warme fakkels tussen het groen, in pure magie. We werden er gelokt door de muziek en bleven hangen voor een dromerig concert met traditionele Hawaïaanse liederen.
Tijdens één van onze avondwandelingen verdwaalden we ook een beetje toen we in het roze hotel (The Royal Hawaiian) op zoek waren naar het toilet. Zowel de lobby als de wc’s (die zo groot zijn als een balzaal) ademen de koninklijke sfeer van weleer uit.
Via allerlei tuinen en het strand bereikten we de Mai Tai Bar, dé plek waar het drankje geboren is. Met onze voeten in het zand, tussen roze parasollen en de bruisende zee op de achtergrond, genoten we van een – weliswaar prijzige – cocktail tijdens een heerlijke avond.
en de zwoele avondsfeer op Waikiki Beach..
Hawaï met of zonder kinderen?
Onze dagen bestonden deze keer uit lekker uitslapen en ’s avonds laat dineren. Een groot contrast met ons vorige bezoek met mijn moeder en ons oudste zoontje, die toen twee was! Waar we nu puffend op de Koko Crater stonden, spotten we toen reuzenschildpadden op Laniakea Beach, zwommen we onder de waterval van Waimea Valley, werden we stil op Pearl Harbor en wandelden we naar de Makapu’u vuurtoren. Het eiland past zich moeiteloos aan je levensfase aan.
Hoewel stevige hikes, een e-bike rit of late, chique diners niet bepaald ideaal zijn met jonge kinderen, had ik een heleboel andere momenten van deze trip stiekem heel graag met hen gedeeld.
Mijn zoon zou helemaal gek zijn op de koikarpers bij de tempel, en mijn jongste dochtertje zou ongetwijfeld smullen van de warme malasadas. Maar goed, het is maar best dat we dit keer met z’n tweetjes waren, want we hadden natuurlijk nóóit met ons vieren in die Mustang gepast! (En de Moco’s waren vast ook hun ding niet.)
Nog één laatste Aloha
Tijdens onze laatste dag O’ahu hielden we onze afscheidslunch bij House without A Key. We waren bijna alleen in het restaurant, wat het soms wat awkward maakte met de talrijke obers die aanwezig waren, maar eigenlijk merkten we er niet veel van.
Naast het eten – erg prijzig, maar verfijnd – was het zicht de ster van de show. Met een zwaardvis-burger, een kreeftsandwich-salade en paarse taro-broodjes met unieke ananasboter keken we uit over het water.
Er meerde een kleine catamaran aan, het paste bij de luxeuze sfeer die House without a Key uitstraalt.
Ik hoop er ooit nog eens terug te keren tijdens happy hour voor de live hula dansen bij zonsondergang, maar voor nu genoot ik van de zon die danste op het water en het briesje dat de bladeren van de palmbomen zachtjes deed wiegen.
Vlak voordat we naar het vliegveld reden, glipten we nog één keer langs onze favoriete koffieplek op O’ahu: Kona Coffee Purveyors voor een verse lading koffie …
En natuurlijk nog een Kouign Amann om dat vakantiegevoel mee terug naar Leesburg te nemen. De Black Sesame Kouign Amann en Chocolade-banaan-amandelcroissant waren subliem!
Toen we voor de laatste keer de kleine zijruitjes van onze Mustang handmatig omhoog trokken, wisten we het zeker: “O’ahu, je was een wervelwind van smaken, steile beklimmingen en erg nodige aloha. We komen graag terug. Mahalo, A hui hou!”
